Habermer

Elif o gece huzurlu uyuduğunu zannediyordu. Yatağa girdiklerinde her şey sıradan, hatta romantik sayılabilecek kadar dingindi. Uzun zamandır birlikte olduğu adam, ona ilk kez bu kadar yakın davranmıştı. Gece boyunca sarılmış, kulağına fısıldadığı sözlerle adeta uykuya çekmişti. Elif ne olup bittiğini sorgulamamış, gözlerini yavaşça kapatıp uykuya teslim olmuştu. Fakat sabah uyandığında vücudunda bir terslik olduğunu hemen hissetti.

Avuç içindeki yanmayı önce uyuşukluk sandı. Elini hareket ettirmek istediğinde sanki birisi parmaklarını sıkıca bağlamış gibi bir gerilme hissetti. Yorganı kaldırdığında gördüğü manzara, içini buz gibi yaptı: Sağ elinin işaret parmağı morarmıştı. Rengi koyu maviye çalıyordu. Ucunda hafif bir şişlik vardı ve gittikçe daha fazla acımaya başlıyordu. Elif bir an nefesi kesilmiş gibi yatağın içinde doğruldu. Ne olmuştu? Gece bir yere mi çarpmıştı? Parmağını bir yere mi sıkıştırmıştı? Fakat hiçbir şey hatırlamıyordu.

Yanında yatan adam çoktan uyanmıştı, hatta yüzünde garip bir soğukluk vardı. Elif, “Parmağım niye böyle?” diye sorduğunda adam gözlerini kaçırdı. O anda Elif’in içini tuhaf bir huzursuzluk sardı. Adamın yüzündeki ifade, saklamaya çalıştığı bir şeyler olduğunun işareti gibiydi. Göz bebeklerinde suçluluk mu, yoksa korku mu vardı, ayırt edemiyordu.